Autyzm to zaburzenie rozwojowe, które rozpoczyna się we wczesnym dzieciństwie – zwykle przed ukończeniem 3. roku życia. Przyczyny autyzmu nadal nie są do końca znane, brane są pod uwagę czynniki biologiczne i psychologiczne.

Choroba charakteryzuje się izolacją od świata zewnętrznego, zerwaniem kontaktu emocjonalnego z otoczeniem, trudnościami w komunikacji, stereotypowym zachowaniem. Występuje czterokrotnie częściej u chłopców niż u dziewczynek.

OBJAWY AUTYZMU

Objawy autyzmu mogą być u poszczególnych dzieci bardzo zróżnicowane. U jednych nie pozwalają na uczęszczanie do szkoły i samodzielne funkcjonowanie, u innych nie są tak nasilone, więc te dzieci, a następnie dorośli, lepiej radzą sobie z codziennością.

Dzieci z autyzmem przez pierwszych kilkanaście miesięcy życia zwykle rozwijają się normalnie, po czym rodzice zauważają niepokojące objawy u dziecka:

  • unikanie kontaktu wzrokowego
  • brak potrzeb emocjonalnych
  • brak rozwoju mowy.

Nie istnieje jeden, charakterystyczny objaw autyzmu. Objawów jest wiele i dotyczą one rozwoju dziecka, jego zachowania, zainteresowań, porozumiewania się oraz relacji emocjonalnych i społecznych:

  • późne rozwijanie się mowy lub jej brak – dzieci nie wykorzystują mowy do porozumiewania się
  • powtarzanie pojedynczych słów lub wyrażeń
  • używanie niezrozumiałych zwrotów, słów
  • brak potrzeby nawiązania rozmowy – chory nie szuka kontaktu z innymi
  • brak różnorodności zabaw – dziecko nie wymyśla zabaw, bawi się ciągle tą samą zabawką
  • koncentracja podczas zabawy na jednym, nieistotnym elemencie zabawki
  • pochłonięcie swoimi zainteresowaniami, wyraźne przywiązanie do nich i rytualne traktowanie
  • powtarzanie pewnych ruchów ciała np. kręcenie się w kółko, stukanie palcami, machanie rękami
  • brak nawiązywania kontaktu wzrokowego, brak gestykulacji i zmian wyrazu twarzy
  • brak reakcji lub niewłaściwa reakcja na emocje innych osób (np. radość smutek)
  • brak zmiany zachowania w zależności od sytuacji
  • brak prób nawiązania kontaktów z rówieśnikami
  • niepokój, bezsenność, krzyk, agresja i autoagresja – często jako reakcja na ból
  • nadwrażliwość na dotyk, światło, zapach
  • potrzeba niezmienności otoczenia
  • odnajdywanie poczucia bezpieczeństwa w rytualnych, stereotypowych czynnościach
  • w ponad połowie przypadków – występowanie upośledzenia umysłowego
  • u niektórych dzieci – występowanie napadów padaczkowych.

PRZYCZYNY AUTYZMU

Autyzm dziecięcy uwarunkowany jest wieloma czynnikami.

Znaczenie w powstawaniu choroby mają:

• różne stopnie uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego (np. w przebiegu padaczki, niedotlenienia okołoporodowego)

• czynniki genetyczne (jednak nie wiadomo, jakie nieprawidłowości w genach mogłyby odpowiadać za rozwój choroby)

• nieprawidłowości pewnych struktur mózgu oraz traumatyczne doświadczenia dziecka w okresie noworodkowym lub niemowlęcym.

Szczepienie przeciw odrze, śwince i różyczce (MMR) nie powoduje autyzmu i zwiększonego ryzyka rozwoju choroby.

DIAGNOSTYKA AUTYZMU

Rozpoznanie autyzmu opiera się na uważnej i wnikliwej obserwacji zachowania, rozwoju dziecka, jego sposobu komunikacji z rodziną oraz otoczeniem. Rozpoznanie nie jest łatwe ze względu na to, że objawy mogą być bardzo różne, a część z nich występuje w innych chorobach, które należy wykluczyć. Nie można rozpoznać choroby tuż po narodzeniu, gdyż ocenia się pewne wzorce zachowania dziecka, a one rozwijają się dopiero po kilkunastu miesiącach od narodzin.

LECZENIE AUTYZMU

Nie ma lekarstw na to schorzenie, więc leczenie polega na ułatwieniu dziecku funkcjonowania w społeczeństwie, np. na nauce mowy i komunikacji. Dobre rezultaty dają terapie: tańcem, muzyką, sztuką oraz zajęcia ze zwierzętami, np. jazda konna.

Najważniejszym celem w terapii autyzmu jest poprawa kontaktu dziecka z otoczeniem, ćwiczenie czynności życiowych, nauka mówienia. Istotne jest zaangażowanie opiekunów w proces leczenia oraz zapewnienie dziecku stabilności otoczenia. By dziecko mogło radzić sobie w szkole, a potem w dorosłości, ważne jest wsparcie rodziny, nauczycieli, wychowawców i lokalnej społeczności.

Dziecku z zaburzeniami autystycznymi należy poświęcać dużo uwagi i często się z nim bawić.

 

PORADY LEKARZA

 NALEŻY:

  • dokładnie obserwować dziecko, jeżeli jego zachowanie nie jest adekwatne do sytuacji
  • skontaktować się z lekarzem, jeżeli dziecko nie rozwija się prawidłowo.

 NIE NALEŻY:

  • ignorować objawów izolowania się dziecka oraz jego nietypowego zachowania.

 

Bezsenność

Bezsenność
Bezsenność to subiektywnie odczuwane trudności z zaśnięciem, przedwczesne budzenie się w nocy oraz sen, który nie regeneruje. co skutkuje gorszym ...
Czytaj Dalej

Halucynacje (Omamy)

Halucynacje (Omamy)
Halucynacje (omamy) to objaw występujący w wielu zaburzeniach psychicznych, zawsze wymagający znalezienia przyczyny. Halucynacje to patologiczne postrzeganie (nie tylko widzenie, ...
Czytaj Dalej

Depresja

Depresja
Depresja jest często występującym zaburzeniem psychicznym. To poważna choroba wymagająca szybkiego rozpoznania i skutecznego leczenia. Nieleczona wyraźnie zaburza funkcjonowanie chorego ...
Czytaj Dalej

Nadużywanie substancji psychoaktywnych

Nadużywanie substancji psychoaktywnych
Substancje (środki) psychoaktywne to takie, które są używane w celu osiągnięcia określonego, oczekiwanego wpływu na psychikę i zachowanie. Większość z ...
Czytaj Dalej