Płonica jest chorobą zakaźną wysypkową wieku dziecięcego, atakującą głównie gardło i migdałki podniebienne.

OBJAWY

Głównym objawem choroby jest wysypka, której wystąpienie poprzedzone bywa:

> okresem stanów podgorączkowych

> bólami głowy, brzucha i gardła

> ogólnym złym samopoczuciem

> niekiedy wymiotami (zwykle występują u dzieci).

Dopiero wraz z wystąpieniem gorączki (temperatura ciała powyżej 38°C) lub w następnej dobie rozwijają się charakterystyczne objawy chorobowe.

Charakterystyczne objawy płonicy:

wysypka, porównywalna do wyglądu skóry po nakłuciu szczotką ryżową; obejmuje całe ciało z wyjątkiem trójkąta zawartego pomiędzy fałdami policzkowymi (trójkąt Fiłatowa) oraz stóp i i dłoni; wysypka jest szczególnie obfita w miejscach dobrze ucieplonych i zgięciach fizjologicznych (pachwiny, zgięcia łokciowe i kolanowe, pośladki) przy potarciu skóry palcem wysypka znika i pojawia się żółte zabarwienie

wysypka płonicza znika po kilku dniach (może utrzymywać się do 7 dni); po ustąpieniu wysypki pojawia się płatowe łuszczenie skóry na dłoniach i stopach

początkowo obłożony język, czyli pokryty białym nalotem, następnie żywo jaskrawoczerwony z wyraźnie uwypuklonymi brodawkami i kubkami smakowymi (język malinowy)

linijne wybroczyny wzdłuż fałdów skórnych; występują nawet po lekkim uszczypnięciu

zmiany w gardle w postaci zaczerwienienia, nalotów, powiększenia migdałków podniebiennych

może także nastąpić powiększenie śledziony i węzłów chłonnych.

Okres od zakażenia do wystąpienia objawów klinicznych jest krótki i wynosi średnio 1-3 dni.

PRZYCZYNY

Przyczyną wystąpienia choroby jest toksyna wytwarzana przez szczepy bakteryjne paciorkowców z grupy A. Źródłem zarażenia jest człowiek chory na płonicę, na paciorkowcowe zapalenie gardła, a także bezobjawowy nosiciel. Zarażenie następuje poprzez kontakt bezpośredni (drogą kropelkową), jak również przez odzież i sprzęty używane przez chorego.

DIAGNOSTYKA

Podstawą rozpoznania są objawy kliniczne oraz hodowla bakterii wywołujących płonicę z materiału diagnostycznego pobranego z gardła (wymazu). Potwierdzenie choroby uzyskuje się, wykonując badania serologiczne.

LECZENIE

W przypadku podejrzenia płonicy należy zasięgnąć porady lekarskiej, gdyż wczesna diagnostyka choroby oraz właściwe leczenie są kluczowe, aby uniknąć groźnych powikłań, np. zapalenia nerek i stawów, zapalenia mięśnia sercowego oraz wsierdzia, zapalenia ucha środkowego. Leczenie wiąże się z podaniem antybiotyków. Po pięciu dniach od stosowania antybiotyku dziecko przestaje być zakaźne dla otoczenia. Zdarza się także, że osoby mające kontakt z chorym muszą również zażywać antybiotyki.

PORADY LEKARZA

 NALEŻY:

w przypadku podejrzenia płonicy zasięgnąć porady lekarskiej

po konsultacji z lekarzem można podawać leki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe lub przeciwzapalne

podawać antybiotyki według instrukcji lekarza

utrzymywać odpowiedni stan higieny chorego

podawać zwiększoną ilość płynów

• zastosować reżim łóżkowy

zastosować lekkostrawną dietę.

 NIE NALEŻY:

 podawać leków bez konsultacji z lekarzem

 dopuszczać do nagłych zmian temperatury w otoczeniu chorego

 dopuszczać do nadmiernego wysuszenia powietrza, gdyż może to powodować zwiększenie dolegliwości ze strony gardła.

Wspieraj nasz portal - UDOSTĘPNIAJ